Archives

krokodil in de bieb

het is toch wel erg leuk, studeren in de bieb. Met uitzicht op de Sint Jan!

om op te warmen heb ik een tekening van Daron Parton bestudeerd:

 

art by Daron Parton

Daron Parton startDaron Parton

en toen kwam er zomaar nog een sumi-e kat voorbij:

21sumiekat

Advertisements

studeren in de bieb

het was zo goed bevallen gisteren, elders zitten, dat ik vandaag even in de bieb ben gaan zitten.

Benjamin Basso bestudeerd:

en Clare Curtis:

Natekenen en meedenken met de kunstenaar.

Geen poezen als eindnoot, dit was twee uur studeren dus nu rusten.

laatste Inktacular en derde Negative Painting. Kijkje in de verfkeuken.

Voor de laatste Inktacular, van de jongen die de Facebook november groep Inktacular heeft opgezet maar te burned out is om zelf te tekenen, kregen we de laatste week van november om een thema uit te tekenen. Het thema was “battle”:

12Battle

Jaja. Bloedspatter. Ik hoop dat hij het kan waarderen. Ik heb wel weer meer geleerd over met zwart werken en schaduwen. En expressieve bewegingen weergeven. En dit is mijn eerste combinatie van plaatjes. Een “spread”.

Maar ben nu wel even klaar met samurais en andere vechtjassen. Al die agressie. Ik zie liever expressie en beweging in andere aanleidingen. Flamenco is het eerste wat in me opkomt. En springende dieren. (Ohjee, hij laat net weten dat hij morgen een nieuwe maand challenge gaat posten en echt heus zelf mee gaat doen. Eh…)

Helemaal niet zwart maar juist vanuit het licht denken is de aquareltechniek “negative painting”. De laatste 2 dagen heb ik nu mijn derde schilderij in deze techniek gemaakt. Ik heb nog weer eens goed gekeken naar voorbeelden op die Facebook groep en heb een grote stap voorwaarts gedaan:

3krokodil

Het is een krokodil want ik ben ook lid geworden van #illo52weeks waar je elke week een thema krijgt om een illustratie in zelfgekozen techniek te maken. De Facebook groep “52-week illustration challenge” is vooral in Australië en Nieuw Zeeland actief.

Hun week loopt van woensdag tot woensdag en de vorige week was het thema “reptile”. Joh, ik wist niet eens dat reptielen alleen krokodillen, schildpadden, hagedissen, wormhagedissen (hagedissen die hun poten kwijtgeraakt zijn, evolutionair), brughagedissen en slangen zijn. Kikkers en salamanders zijn amfibieën, die hebben een doorlaatbare huid. Reptielen hebben schubben.

Nu ik het weet is het heel logisch. De reptielen zien eruit alsof iemand dinosauriërs probeert te tekenen zonder ze ooit gezien te hebben. Hun poten staan dwars op hun romp, zijwaarts uitstekend. Die van vogels en zoogdieren liggen plat tegen ons lijf.

Krokodillen die onder water lopen zijn kostelijk om te zien:

Op hun tenen, pootjes elegant 😀

Het thema van deze week is “Africa”…. ik ga deze leeuw opnieuw doen, en dan met kleur en die aquarel techniek:

 al eens gedaan in zwart wit op 19 november 2016 en in PRPLPRS op 13 januari 2015

Dit is de referentiefoto:
 Waar ik voorheen naar lijnen keek en expressie ga ik nu naar kleurvlakken en lichtvlekken kijken. De eerste laag staat al op papier. Maar het is nu avond en ik ben te moe om er verder aan te werken.

Bij negative painting moet je tussen elke laag steeds minstens een uur wachten tot het droog is. Zo fop ik mezelf en doe in de tussentijd de werken die ik echt ECHT belangrijk vind zoals de wolkatten voor Het Wolbeest. Maar als ik te hard wil voor die werken raak ik  m’n zorgeloosheid kwijt en worden ze niet mooi, dus fop is goed.

En kleur. Kleur is heerlijk. Zo fijn om met goede verf te werken en met goed papier 🙂

OK. Morgen nieuwe maand. Nieuw schilderplezier.

Die leeuw. Een Wolbeestkat (of vier). Ik ben ook bezig met een vosje voor een vriendin van de buurvrouw. M’n neefje is volgende week jarig. En ik moest ook maar doorgaan met kleine katten doen, NANOkatten. In kleur, want die kerstengelkat van de vorige post is toch wel erg leuk. Oh en sumi-e. Sumi-e vind ik zo fantastisch. Compositie vooral.

Sumi-e compositie zit ook in de krokodil hierboven want dit één van de referenties daarvoor:
 pic by Zhang Daqian
Lotusbladeren door Zhang Daqian, een beroemde en goede Chinese schilder uit de vorige eeuw. Zoals je ziet is zijn werk impressionistisch en expressief. En het heeft iets van die “ik weet niet waar ik moet kijken, ik blijf ronddwalen” dat Japanse sumi-e heeft. Maar japans gebruikt meer actief de witruimte.

Daqian had goed natte verf op sterk zuigend rijstpapier, daarom hebben zijn lichte bladeren die mooie halo en lijkt het wel onderwater. Ik wou dat ook maar ik nam stevig 300 grams aquarelpapier waar het water op blijft liggen en je dus de tijd hebt om leuk met kleuren kan spelen.

Een tweede referentie is dit schilderij van rabarberbladeren in “negative painting” :

Kunstenaar is de Belgische grootheid Mariejeanne Bronzini

Fantastisch…. kan niet wachten tot het morgen is.

negatief kijken, op een goede manier.

Hè hè eindelijk weer een dag dat ik kan tekenen. Ik was verkouden geworden vorige week. Het duurde even voordat ik me braaf beperkte tot maar weer één ding op een dag willen en vandaag was dat: tekenen!

Ik begon met een klein feestvosje en een lieve knuffelkoe:

23Nicolette

Alletwee 3 cm in het rond.

Gisteren ben ik lid geworden van een Facebook groep die “de negatieve ruimte schildert“. Ik had het principe hier al een keer genoemd.

In de trein had ik wat zitten onderzoeken:

potlood-research-kittenpotlood-research-kat-en-cirkels

Maar ik heb het concept nog niet te pakken. Het idee is dus dat je kleur geeft aan wat er buiten je onderwerp is. En dat je in dat veld weer een onderwerp een omtrek geeft.

De aquarellisten doen dit het liefst met blaadjes en bloemen. Maar, en hier zit mijn hickup, ze tekenen wel allemaal de contour van hun volgende vorm (in potlood). En dan geven ze de ruimte om die contour kleur.

Dat contour-tekenen…. dat past er niet bij voor mijn gevoel. Je ziet bij de kat dat ik een keer met een keer zonder contour heb gewerkt. Die laatste alleen in kleurvlakken. Bij de ballen meestens ook.

Ik schoof vanzelf de wereld van de lino- en houtsnedes in en onderzocht mijn favoriete kunstwerk van Mo.Punkt.Be waar ik hier een eerste hommage aan maakte, die met de kwaaie schapen.

potlood-researchpunktbe

De hond suggereren zonder zijn contour te tekenen. Ik heb een vuilnisbak toegevoegd zodat ook zo’n staart en bil zichtbaar werden.

Dit vind ik leuk 🙂 ik vind namelijk grafiek maken erg leuk 🙂 Later, als ik nooit meer ziek wordt en 3 dingen op een dag kan, dan pak ik dat weer op 🙂

Maar om af te sluiten:

  • in het orgineel van Mo zijn er veel mooie lichtvallen op de jas van de mevrouw. Dat heb ik geprobeerd toe te passen op de jas van de koe-knuffelaar.
  • aquarellisten hebben een blinde vlek voor potloodlijnen, ze zijn ze zo gewoon. Ik denk dat ze zich vooral verliezen in het spel met de kleuren en de onvoorspelbaarheid ervan. Ik denk dat het vooral een plezier is om te doen en dat ik er te diep over nadenk.
  • nu ga ik naar zolder, naar m’n atelier, om daar nog wat met kleur te spelen. Tot later.

Poes in markers, gedachten over stijlen.


Niet te geloven, m’n markers uit de vorige eeuw doen het nog! Ze hebben altijd landschapsplannen kleur gegeven en nu voor het eerst een poes.

De poes is een studie naar aanleiding van Daily Cat Drawings van Heddar Sketch, één van de goede illustratoren van nu. Net als de meesten doet ook zij character design door lichaamsverhoudingen extreem te maken. Helaas gebeurt dat op een manier waardoor ik vind dat alle illustratie op elkaar gaat lijken. Disney, Pixar, Illumination, illustratoren die daarnaar kijken doen allemaal hetzelfde.  How to train your dragon, Despicable me, Aladin. Het is allemaal dezelfde soort tekeningen, allemaal dezelfde soort personen/dieren. Als je naar deze Pinterest-query kijkt zie je misschien wat ik bedoel. Je kan de individuele illustratoren niet van elkaar onderscheiden.

Ik heb de eerste paar van die Pinterest in een collage gezet:
Screen Shot 2017-10-29 at 10.21.30
Dit is wat ze leren op school. Dat is toch 7 x hetzelfde?

Dit gemopper komt doordat ik me achteraf ook erger aan de tekening uit m’n vorige post, van de stijl waar die op geïnspireerd is gaan er ook 13 in een dozijn: lievig, zoet, in penlijn en dan inkleuren met waterverf. Dit was de inspiratie:
 Les Chosettes

Deze stijl past bij de huidige trend van handlettering dat door zoveel mensen met plezier gedaan wordt. In mijn optiek leer je een techniek maar daarna moet er nog wel een eigen expressie erin. Dat is bij de volgende voorbeelden nog niet gebeurd:
 Mensen die dit soort dingen maken zijn al blij dat ze iets verrassend moois maken. Dus ik heb geen kritiek op hun werk. Maar voor illustratie wil ik meer.

Er zijn nog wel meer van dit soort “scholen” van stijlen waar ik niet tevreden mee ben. “Express kinderachtig” is er eentje, deze wordt veel gebruikt voor kinderboek-illustraties. “Heel realistisch” is een andere. Kan met potlood of met verf. Een foto heel precies naschilderen…. het is knap maar er zit geen expressie in.

Online heb je momenteel comics van ronde hoofden met grote ogen en een paar standaard uitdrukkingen. Dat is een derde stijl die door veel mensen gekopieerd wordt. En er zijn de memes natuurlijk die keer op keer herhaald worden door mensen die (vinden dat ze) zelf niet kunnen tekenen.
catana comics, een vrouwelijke artiest
 memes

Het volgende plaatje is gebaseerd op de Aziatische stijl die al 30 jaar bekend is en is hoe momenteel heel veel nieuwe comic tekenaars in Amerika tekenen. Het zijn bijna codes in plaats van weergaves van een gezichtsuitdrukking.
 van BlueBirdsAndCanaries

Er zijn ook letterlijk codes in comics. Als iemand zomaar een bloedneus krijgt in een strip dan is dat altijd omdat hij/zij seksueel opgewonden raakt. Als een jongen zenuwachtig wordt legt hij zijn arm achter zijn hoofd en heeft hij zweetdruppels om hem heen, z’n ogen dicht en zijn mond wijd open.

Ik weet niet waar ik zelf zit qua stijl. En ik weet ook niet waar ik heen wil met dit geklets!
Ik weet alleen dat ik me ergerde aan m’n tekening uit de vorige post, het voelde te gemakkelijk. Ik had alleen de penlijnen vervangen voor penseellijnen.

De poes uit deze post is leuk maar heeft ook geen persoonlijkheid. Al heb ik haar wel express meer een centenbakje als kinnetje gegeven in vergelijking met het orgineel
  
Maar ik vond het wel leuk om met de lijnen te spelen, met de contouren en de lange poten. Ik probeerde haar meer een kat te maken dan het orgineel. Heb haar schouderbladen gegeven. En niet zo’n opgedofte borst. En poezevoeten! Maar tevreden ben ik niet.

De inspiratie is van Daily Cat Drawings by Heddar Sketch who also has an etsy shop. Oh, in de shop zijn de tekeningen meer gebaseerd op vlakken in plaats van lijnen. En dan een paar expressieve penseelstreken om iets te benaderen (wel allemaal digitaal maar daarin ben ik niet zo recht in de leer).

Hmm, wat ik ook aan kritiek heb op andermans werk: zelf kan ik het niet en het blijft interessant om hun werk te bestuderen en zo te leren. 😉

eekhoorn à la Mirko Hanak proberen

mirko Hanak study

Water, papier en kleur. En dan maar proberen wat waar en hoe. Door te spelen vind ik dingen uit en kijk ik ineens anders naar Mirko Hanak z’n werk. Ineens begin ik te vermoeden hoe hij dingen heeft gedaan. Waar het eerst nat gemaakt en hoe nat. Fantastisch hoe je ineens meer kan zien dan je eerst zag, terwijl het plaatje niet verandert is.

Het is een leuke speurtocht. Zo begonnen: mirko Hanak study
Eerst heel het blad vol water laten zuigen. Dan het lijf en de staart. Dat wordt lekker pluizig aan de randen! Daar zie ik katten en vossen in het verlengde 😉

Dan laten opdrogen. Andere plekken nat maken. Dezelfde plekken nat maken maar niet overal, zo krijg je een harde bovenrand aan de stam. Het is een leuk opbouwen van lagen. Binnenkort kan ik hier mijn expressieve sumi-é penseelstreken hopelijk ook een plek in geven. Voor nu is het nog spelen en zoeken en voorzichtig verkennen.

 

SmurfSlurpee’s zoon: meer ochtenhumeur studie

SmurfSlurpee's son. For RedditGetsDrawn.

Nog steeds enthousiast van de eerste keer dat ik deze foto bestudeerde maakte ik vandaag een nadere studie van de vormen en de verhoudingen. Oftewel: ik trok de foto over van mijn iPad op een stuk kalkpapier.

De vorige keer had ik al gezien hoe mooi lijnen elkaar kruizen zoals waar zijn shirt bij zijn linkeroor komt (rechts voor de kijker) of de restvorm tussen hem en de hond. En hoe ver naar beneden in het veld die hondenneus komt! Dat zijn rode broekspijp een echt is van hoe zijn blauwe shirt op zijn been ligt. Dat soort dingen.

Nu raakte ik vooral verbaasd over de verhoudingen: dat het hoofd inderdaad zo groot is als de rest van de torso en veel en veel breder dan het hele plaatje in totaal. De ogen zitten op 4/7e van de bovenkant van zijn kop. Ongelooflijk.

Na uitgespeeld te zijn op kalkpapier maakte ik deze in een grove schets op verfpapier.
Toen heb ik getekend. Haarrichting, ogen, halsband.
Toen hij er redelijk inzat heb ik al het potlood genegeerd en met mijn verfkwast expressieve lijnen gezet. Pentel Pocket Brush. Omdat ik daar zin in had 🙂

Na dit spelen heb ik een nieuw vel gepakt en hem nogmaals getekend, nu uit de vrije hand. Met overdreven perspectief. Deze wil ik nu gaan inkleuren. Ik heb door alle schetslijnen heen met een hard potlood hulplijnen gezet en toen alles uitgegumd. De hulplijnen zijn nog een beetje zichtbaar:

Untitled

Klaar om te verven. Maar het is een beetje te warm om boven op zolder te zitten nu.

En dit is onhandig 180 grams papier, dat kan niet veel hebben qua verf. Maarja, “die hebberige worstjeskat” zit nog op het 300 grams tekenblok. Die moet ik eerst afmaken voordat dat blaadje los kan. (het zit aan alle kanten vast zodat het papier niet gaat bobbelen)