Archives

Tevreden in zwart wit

26tevreden

Advertisements

slapen in een bloempot

23slapeninbloempot

Hè, hèh. Het is vrijdag. Carnaval is voorbij, de stad is weer van ons. Het intellectuele huiswerk van deze maand is gedaan. Ik heb redelijk doorgeslapen vannacht en heb ontbeten met zelfgemaakte chocoladevla.

Allemaal bij elkaar maakt dat dat er vandaag weer ruimte in mijn hoofd is om een kattendoodle te maken 🙂

Hopelijk volgt er nog meer vandaag. Maar eerst boodschappen.

UPDATE

o nee, toch niet eerst boodschappen. Ik zette de mafpoes op Pinterest en Pinterest zei: “oooh, dat lijkt sprekend op deze tekeningen van spinnen, stokjes en uien! En deze mode-illustratie.”

Die laatste heb ik nog even nagetekend. Hij was zo lekker expressief (dat heb ik helaas anders op mijn eigen papier gekregen) en de compositie van lijnen is weeeeird. En ze heeft metalen spinnen aan d’r oren:

febmodepop

orgineel, van Blair Breitenstein:

UPDATE 2. ik zie die norse mevrouw steeds op m’n telefoon, de rest van de dag, en ik

ben tot de conclusie gekomen dat als je dan toch lekker kunt tekenen dat ik dan liever leuke dingen teken. Niet de doorwrochte artsyfartsy dingen.

En als ik dan niet nog iets teken zet ik wel een andere bril op. “norse kunst mevrouw” wordt Prinses Moemoe van de Zandpiepels.

Ze stond bij de paddock te kijken hoe de paarden en dromedarissen verzorgd werden toen ze achter zich een geluid hoorde. Het was een gillend 8 jarig jongetje dat een smiespelbeest uit z’n zandhol probeerde te wurmen. Moemoe was niet onder de indruk, smiespelbeesten graven gaten op de meest onhandige plekken maar ze doen niemand kwaad en waarschuwen tegen roofraven. Laat dat beest toch. Leer liever hoe je een dromedaris een dek omdoet en pootje laat geven.

Ze prentte het gezicht van het jongetje in haar hoofd.

poes Loes

22ongelooflijk

Dit is het model, Loes:

de prachtige, ontzettend lieve poes van een breivriendin.

Ze heeft tevens haar naam geleend aan de kleurstelling van deze breiwol:

Breipakket “Katten” van Het Wolbeest.

waar ik momenteel deze muts van aan het maken ben:

Loes brengt me uit een 10 dagen durende writersblock waarin ik niet zorgeloos een kat kon doodlen. Vanavond lukte dat weer. Hopelijk morgen ook weer.

gewoon doen

M’n dagelijkse kattendoodels waren huiswerk geworden. Ik voelde druk om te presteren. Ik voelde me tekort schieten. Ik voelde me schuldig. Ik staarde naar m’n inspiraties op Pinterest maar dorst niet te beginnen want het zou nooit goed genoeg worden. Ik kan de essentie die ik wil niet vangen (en sta niet open voor de essentie die ik wel op papier krijg).

De laatste weken kon ik mezelf er niet toe zetten. Vertelde mezelf dat ik bovendien Belangrijke Andere Dingen te doen had. Die ik vervolgens ook deed maar die er alleen maar voor zorgde dat ik me gevangen door de tijd voelde. Geen tijd om alles te doen. Geen rust om in de juiste bui voor tekenen te komen.

Toen herinnerde ik me deze strip:
 van Shencomics
Je kan niet wachten op de juiste bui, die komt namelijk niet uit de lucht vallen. Tekenen is een potlood pakken en aan het werk gaan. Het enige magische is dat je je verwachtingen de mond moet snoeren.

Dus vanmorgen, vlak nadat ik had besloten iedereen te melden dat er geen kattendoodles meer zouden komen, ben ik gewoon wat dingen die ik leuk vind gaan natekenen op een groot vel:
IMG_3585
Het begon rechts onder, met wat Jimmahfood. Precies proberen een schets van hem na te maken omdat je dan iemands ogen en ritme kunt lenen. Ik kan je vertellen: Jim Mahfood heeft roerei met kerosine voor hersenen. Zo snel, zo veel. En superskilled.

Rechtsboven kater Floki van Wolbeest. Daarnaast een wolf van Erica Salcedo, bewust met Pentel Pocket Brush Pen. Ernaast wat lijnwerk van pinterest en whaddayaknow, die ene kat weer eens waar je met je penseel kunt spelen en die ging ik toen verder onderzoeken.

Dat leidde tot vandaags doedel:
IMG_3583

Dit is het orgineel/de inspiratietekening, van Lynn Stanley:

Ik heb hem al eerder getekend, op 14 oktober voor Inktober:

De lol zit hem in dat je je penseel zijwaarts neerlegt om de tenen te maken. De oren doe je weer op een andere manier. Die lol had ik vandaag weer.

Dit keer de kat bewust minder frivool gemaakt. Ik vind die van Stanley ook te frivool, teveel bewust geweest tijdens het schilderen, teveel “ik express emotie met m’n kwaststreek” gedacht tijdens die staart-streek.

Dat heeft de mijne van vandaag ook nog, het is nog geen vloeiende, Japanse sumi-e. Maar het is goed genoeg voor iemand die vanmorgen dacht te stoppen met dagelijkse kattendoodles.

En die ogen die ik vandaag kwastte, daar zit wel iets van Floki’s blik in:

“gedoe.”