ik word geen illustrator (geen plaatjes)

ik las vanmorgen deze blogpost van Jacob Jan Voerman: loopbaanadvies voor beelddenkers en allerlei ander volk.
Spijker op zijn kop. Over de essentie en het hart van dingen zien. De mogelijkheden, de prachtigheid. HET vinden en je er helemaal in (willen) storten.

Aan het eind van de post wist ik het: ik vind tekenen te belangrijk om de mislukkingen te willen meemaken.
Dat is geen zwakte, dat is geen koppigheid. Het is gewoon iets dat voor mij geldt.

Jacob Jan ziet het liefst dat je je liefde voor het onderwerp gebruikt om de mislukkingen voor lief te nemen of te omarmen.
Maar zo werkt het niet voor mij.

Ik ga daarom op zoek naar een andere weg. Een andere manier van tegen tekenen aankijken. Eentje waarbij het niet zo groot en belangrijk voor me is. Want zoals je wel gemerkt heb worstel ik eigenlijk al vanaf het begin met tekenen en de laatste paar maanden ben ik zelfs helemaal lamgeslagen. Ik vlucht nu dagelijks voor tekenen en dat is toch wel heel absurd.
Maar ik weet nu dus waarom. Ik wil niet struikelen en weer opstaan. Ook absurd. Maar waar.
De oplossing is om een andere route te gaan nemen.

Ik weet nog niet welke route.
Maar ik weet wel dat ik verhalen voor mensen heel belangrijk vind, ik zie het als iets dat onontkoombaar en zeer verrijkend voortkomt uit het feit dat wij hersen-dieren zijn. Hersen-dieren en oog-dieren. Verhalen geven ons plezier, een voertuig om emoties te voelen, om verbondenheid met andere lezers/kijkers te voelen, om mentale kastelen te betreden en te zelf te bouwen. Het is het summum van de mensheid, wat mij betreft. En verklaart waarom Disney zo groot is en iedereen voor z’n TV zit te bakken of games speelt en waarom prentenboeken zo geliefd zijn. En, in eerdere tijden, kennis van opera’s en gedichten en klassieken gemeengoed waren.

Het andere dat ik weet is dat de resultaten hier op het blog zullen verschijnen. Want sprookjes en katten en blije beesten is HET toch wel.

Het derde wat ik erin ga prakken, in die nieuwe route, is de staat van mijn gezondheid. Toen ik met dit blog begon ging het alsmaar beter en werden mijn dromen voor mogelijkheden steeds groter. Maar inmiddels ben ik teruggeduikeld en ik denk dat het hierbij blijft, dat dit is wat het is. De laatste paar maanden heb ik daar hard om getreurd en nu denk ik dat ik de situatie heb geaccepteerd en ermee kan werken. Binnen de beperkingen een plan kan trekken.

Dus dat ben ik nu aan het doen.

Advertisements

4 thoughts on “ik word geen illustrator (geen plaatjes)

  1. Volgens mij heb je daar iets te pakken!

    Hoe dan wel, dat is een interessante vraag. Ik ben heel benieuwd naar waar je route naartoe gaat.

    Hoe belangrijk is een tastbaar resultaat voor je? Kun je genoeg hebben aan een prachtige illustratie die alleen in kleuren en geuren in je hoofd bestaat? (of zeg ik nu iets heel fouts)

    Ik moet daarbij een beetje denken aan een boek lezen en dan de verfilming bekijken. Je mist dan vaak veel van wat het boek zo geweldig maakte omdat het een ander medium is. Lijkt dat op jouw vertaling van je verbeelding in illustraties?

    Kun je de ideeën die je hebt en die zo “jou” zijn dat ze niet mogen mislukken, misschien op een andere manier de wereld in helpen? Zodat je er wel iets mee kunt, maar niet zo dicht erop zit? Misschien is tekenen niet de juiste expressie voor jouw ideeën (op dit moment)?

    Kun je de illustraties in je hoofd bijvoorbeeld vertalen naar taal en bezig gaan met het schrijven van beeldende verhalen? Je verbeelding combineren met je gevoel en liefde voor taal en woorden. Een manier om je illustraties over te brengen, gebaseerd op de verbeelding van zowel jou als de ander?

    Wat trouwens niet betekent dat je dan niet meer tekent, hè. Maar misschien andere dingen.

    • je stelt teveel vragen 😉
      vragen werken niet voor mij als prompt. Bij mij borrelt het meer vanzelf naar boven. Ik zit al vol gevoelens en weetjes die “alleen nog maar even” van de juiste woorden voorzien hoeven worden. Haha! “alleen nog maar even” pffrt 😀 dat vraagt om een bepaald soort rust en speelsheid en niet-duwen maar wel-blijven-draaikonten.
      (denken via vragen werkt voor veel mensen wel, weet ik. Net als associatieve-netwerken. En stappen-plannen.)
      Maar ik ben als Jacob Jan, een beelddenker die het totaal in één keer overziet inclusief het kloppende hart. Vanuit daar ga ik mijn weg vinden, niet vanuit mogelijkheden/aspecten die ik nu kan inventariseren en afwegen.

      • Sorry 🙂

        Het is meer dat ik graag wil helpen en mee wil denken, maar ik zie jouw plaatje niet 🙂

        Die vragen zijn dan meer overwegingen. Vraagtekens omdat ik niet weet hoe het precies in jou werkt of hoe het eruitziet, en ik niet zomaar dingen wil aannemen.
        Omdat ik het gevoel heb dat ik op los zand loop, en dat wat ik zeg misschien pusherig kan worden opgevat als ik te stellig overkom. Dus misschien zijn ze meer voor mezelf dan voor jou…

        Niet dat ik je ergens heen wil duwen ofzo 🙂

        En ja, ik herken denk ik wel wat je hier schrijft, zo werkt het bij mij ook vaak. Op een gegeven moment is iets klaar en borrelt het omhoog. Valt niet echt te forceren, het is een kwestie van vertrouwen dat het werkt. Als ik teveel ga nadenken zit ik mezelf daarin ook dwars, soms.

        Anyway, succes!

  2. (Wat je schrijft over verhalen: synchroniciteit?… : vanmiddag een interessante aflevering van het Filosofisch Kwintet gezien en beluisterd… )

leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s