Archive | June 2015

ik word geen illustrator (geen plaatjes)

ik las vanmorgen deze blogpost van Jacob Jan Voerman: loopbaanadvies voor beelddenkers en allerlei ander volk.
Spijker op zijn kop. Over de essentie en het hart van dingen zien. De mogelijkheden, de prachtigheid. HET vinden en je er helemaal in (willen) storten.

Aan het eind van de post wist ik het: ik vind tekenen te belangrijk om de mislukkingen te willen meemaken.
Dat is geen zwakte, dat is geen koppigheid. Het is gewoon iets dat voor mij geldt.

Jacob Jan ziet het liefst dat je je liefde voor het onderwerp gebruikt om de mislukkingen voor lief te nemen of te omarmen.
Maar zo werkt het niet voor mij.

Ik ga daarom op zoek naar een andere weg. Een andere manier van tegen tekenen aankijken. Eentje waarbij het niet zo groot en belangrijk voor me is. Want zoals je wel gemerkt heb worstel ik eigenlijk al vanaf het begin met tekenen en de laatste paar maanden ben ik zelfs helemaal lamgeslagen. Ik vlucht nu dagelijks voor tekenen en dat is toch wel heel absurd.
Maar ik weet nu dus waarom. Ik wil niet struikelen en weer opstaan. Ook absurd. Maar waar.
De oplossing is om een andere route te gaan nemen.

Ik weet nog niet welke route.
Maar ik weet wel dat ik verhalen voor mensen heel belangrijk vind, ik zie het als iets dat onontkoombaar en zeer verrijkend voortkomt uit het feit dat wij hersen-dieren zijn. Hersen-dieren en oog-dieren. Verhalen geven ons plezier, een voertuig om emoties te voelen, om verbondenheid met andere lezers/kijkers te voelen, om mentale kastelen te betreden en te zelf te bouwen. Het is het summum van de mensheid, wat mij betreft. En verklaart waarom Disney zo groot is en iedereen voor z’n TV zit te bakken of games speelt en waarom prentenboeken zo geliefd zijn. En, in eerdere tijden, kennis van opera’s en gedichten en klassieken gemeengoed waren.

Het andere dat ik weet is dat de resultaten hier op het blog zullen verschijnen. Want sprookjes en katten en blije beesten is HET toch wel.

Het derde wat ik erin ga prakken, in die nieuwe route, is de staat van mijn gezondheid. Toen ik met dit blog begon ging het alsmaar beter en werden mijn dromen voor mogelijkheden steeds groter. Maar inmiddels ben ik teruggeduikeld en ik denk dat het hierbij blijft, dat dit is wat het is. De laatste paar maanden heb ik daar hard om getreurd en nu denk ik dat ik de situatie heb geaccepteerd en ermee kan werken. Binnen de beperkingen een plan kan trekken.

Dus dat ben ik nu aan het doen.

Advertisements